Geschreven door Jessica Santiago Lopez op 2012-05-08 14:57:19

Live Reviews :: Groezrock 2012: de zaterdag

Op 28 april was het dan eindelijk weer zover; hardcore- en (pop)punkliefhebbend Europa kon weer gaan genieten van een weekend vol goede muziek in Meerhout. De eenentwintigste editie van Groezrock is namelijk inmiddels wel een festival op Europees niveau te noemen. Bezoekers komen vanuit de meest uiteenlopende landen zoals Duitsland, Frankrijk en Nederland, maar dit jaar kwam we ook opvallend veel Spaanse en Engelse gasten tegen. Erg gezellig dus op een nog relatief klein festival als Groezrock.

Vorig jaar vierde het festival zijn twintigste verjaardag, reden voor een speciale actie; drie drankjes voor 5 euro. Blijkbaar was dit een groot succes, want ook dit jaar mag de bezoeker genieten van deze lage prijzen. De prijs van het eten ligt wat aan de hoge kant, maar ach, het is en blijft een festival.

Op weg naar Groezrock komen we auto's tegen volgeladen met tentjes, gaspitjes, alcohol en vooral ook opvallend veel regenkleding. Het weer voor het weekend is namelijk een tijd lang onzeker geweest; het zou warm worden, of flink gaan regenen. Het weerbericht vlak voordat we gingen rijden lag echter op 85% kans op regen op de zaterdag. Lekker modderstappen dus. Eenmaal aangekomen op het festival bleek niets minder waar - het was stiekem best warm en de zon piepte zo nu en dan aardig door de wolken. Op het festivalterrein werd de regenkleding dan ook al snel omgewisseld voor korte broekjes en bikinitopjes.

Groezrock groeit steeds meer uit als groot festival dat kan meedoen met de grote jongens zoals Rock am Ring en Lowlands. Daar is ook dit jaar weer iets van te merken; er is een vierde podium van de grond gerezen: de Fender Acoustic stage. Een hoop artiesten die ook op de reguliere line-up staan, spelen er nog een show extra bij op dit speciale akoestische podium, al dan niet solo of met de hele band. Het is een vrij kleine tent, capaciteit rond de 1000 man, er zijn geen hekken en zo staat de voorste rij fans dus zo'n 60 centimeter van hun favoriete bandjes af, wat voor een gezellige sfeer zorgt op een toch chaotisch festival. Er hangt een immense kroonluchter boven het podium, waarvan wij enkel kunnen hopen dat hij goed vastzit en niet tijdens een optreden naar beneden komt.

Dat dit podium een succes zou gaan worden, konden we al vroeg op de eerste dag zien. Een van de eerste bands die er speelden waren de Bouncing Souls. Deze punkrockers uit Amerika weten tijdens normale shows al een zaal goed vol te krijgen, hier op de Fender Acoustic Stage is er ook geen speld meer tussen te krijgen. Iedereen wil wel eens zien hoe een toch vrij harde band het ervan af brengt akoestisch. En dat doen de Bouncing Souls heel erg goed. Wat vooral erg opvalt en de show meteen heel veel kracht meegeeft, is de zuivere stem van zanger Greg Attonito. Tegen de helft van de show is er echt geen stukje ruimte meer over in de tent, en staat het publiek tot ver buiten hun best te doen een paar noten mee te pikken van de band.

Meteen na de Bouncing Souls is het aan Yellowcard de beurt om het akoestische podium te betreden. Ook deze band zal later op de dag op het hoofdpodium staan en het is dan ook vlak voor dit eerste optreden van vandaag al goed druk in de Fender Acoustic tent. Veel fans van Yellowcard zijn er vandaag, sommigen zijn vanuit Spanje komen rijden en hebben pas net de auto geparkeerd. Lekker wakker worden bij hun favoriete bandje dus. Yellowcard heeft een flinke schare fans die de tent goed vol doet stromen, en ook een hoop niet-fans vinden het een goed idee om hier even te komen relaxen. Weer een overvolle tent dus, met publiek dat tot ver buiten de tent mee staat te genieten. Yellowcard zet een hele fijne show neer, het enige wat jammer is, is dat het geluid van het podium verderop overheerst. En naar een akoestische show van een poppunkband luisteren is erg lastig als er steeds metalmuziek langswaait. Maar Yellowcard weet in elk geval de sfeer goed neer te zetten; op sommige momenten lijkt het meer of we in Paradiso staan dan op een festival in een Vlaams weiland.

We gaan weer even terug naar de Bouncing Souls. Want ze spelen vanavond ook nog op de main stage. Mensen die in februari bij Dropkick Murphys in het Klokgebouw te Eindhoven waren hebben ze wellicht al gezien, en dit is een band die nog veel te weinig roem heeft in Europa. Gelukkig staat de tent van het hoofdpodium alsnog aardig vol en weten de Bouncing Souls er een feestje van te maken. De show is vooral technisch gezien heel erg sterk, de band is alleen om te zien wat statisch. Geen gespring, maar gewoon een solide, lekkere punkrockshow. Zoals we die zo goed konden gebruiken in dit heerlijke weer. We hopen dat de Bouncing Souls snel weer terugkomen naar het Europese vasteland, want dit is duidelijk een band van (vooral technisch) niveau.

Dan is het tijd voor de legendarische Nederlandse punkrockband om het podium te betreden voor een van de laatste keren. De Heideroosjes stoppen ermee, en iedereen weet het. De tent staat dan ook goed vol tijdens de show die de mannen weggeven. Er wordt gerockt zoals we het gewend zijn van de Heideroosjes, en het is sowieso heel leuk voor ons Hollanders om een band van eigen bodem op de main stage te zien in het Vlaamse Meerhout.

De volgende band die wij bezoeken is ook eentje die we eerder op de affiche zagen, wederom Yellowcard, en dus nu op de main stage. Er staat alweer een grote groep fans vooraan en ook de rest van de tent is redelijk gevuld. Wat opvalt, is dat er nu al een hoop mensen staan te wachten op de hoofdact van vanavond, echter spelen zij pas over bijna vier uur. Desalniettemin heeft menigeen zich verzameld, en begint de festivalsfeer er eindelijk goed in te zitten. Yellowcard heeft vanavond een wedstrijdje met de andere bands voor de grootste circlepit. Op instructies van zanger Ryan Key ontstaat er dan ook een flink grote kolkende massa binnen het publiek tijdens het nummer 'Five Becomes Four'. Yellowcard is ook een van die bands die worden ondergewaardeerd, zoals ze een jaar of 8 geleden doorbraken met hun hits 'Way Away' en 'Ocean Avenue' en ook shows gaven die -gewoon leuk- waren en nog niet hersenkrakend goed, weten ze vanavond wel zo'n show weg te geven. De band is natuurlijk vooral erg bekend door het gebruik van viool in de muziek, en ze laten vanavond meteen goed zien dat dit niet betekent dat het een saaie band is. Integendeel! De show is snel, hard, leuk en zelfs de liefhebbers van de echte snoeiharde punk lijken verrast te zijn over hoe sterk Yellowcard live is.

Het is warm buiten, iedereen heeft wat biertjes op (sommigen iets teveel biertjes), het festivalgevoel zit er goed in. Dat is ook meteen het leuke aan Groezrock; er spelen zoveel bands in zoveel verschillende genres binnen de rockmuziek. De een gaat kijken naar hardcore, de ander houdt het bij poppunk en de derde komt voor kneiterharde punk. Maar iedereen respecteert elkaar en gaat gezellig met elkaar om. Stoer doen hoeft niet op Groezrock; als je een bandje niet leuk vind, dan ga je lekker iets anders kijken. Als een ander jouw favoriete bandje niks vindt, is er geen man overboord. Je schudt elkaar de hand en komt elkaar wel weer tegen bij de bar.

En dan is het moment daar; zo ongeveer 99% van de bezoekers vandaag hebben het al de hele dag gevoeld, hebben zich vermaakt maar wachtten eigenlijk op dit moment; RANCID zal vanavond om middernacht het podium betreden om hun eerste show in Belgie te doen sinds 2003. Een groot deel van de bezoekers is speciaal voor RANCID overgevlogen, overgelift of overgefietst, en ook bijna alle andere bezoekers willen de band zien, ook al is het enkel om te kunnen zeggen dat ze de legendarische Tim Armstrong en consorten live hebben gezien. Het is dan ook flink dringen geblazen als we de tent van de main stage in lopen. RANCID doet een lange set, een uur en twintig minuten. Velen nemen zich voor om drie kwartier te blijven kijken, en dan naar hun tentjes te gaan. Echter weet RANCID het publiek te overtuigen tot het einde te blijven. De punkers gaan al wat jaartjes mee, maar van hun energie en muzikaliteit is bij lange na niets verdwenen. RANCID is een volwaardige en legendarische afsluiter van de eerste van van Groezrock en iedereen kan rond half twee naar hun tent toe. Weliswaar om maar eventjes te slapen, de eerste band op zondag speelt alweer op tijd!