Als eerste vraag ik maar eens om een korte introductie. Wie zijn jullie en wat doen jullie precies?

Wij zijn Igor, Ramon, Maarten en Spit en we zijn nu bijna drie jaar bezig met My City Burning, een in Amsterdam gevestigde Hardcore/trashmetal formatie. Buiten de band om hebben we eigenlijk een behoorlijk verschillend bestaan. Zo is Igor freelance grafisch designer, Ramon sound designer voor een computerspel-ontwerper, ik zit momenteel in de laatste fase van mijn master studie communicatiewetenschap en Spit, sja Spit, hij is gewoon een podiumbeest. Heeft drie goed lopende bands. Naast MY City Burning heeft hij nog de bands Magnacult en Demia, waarmee hij menig podium in en buiten Nederland onveilig maakt. Al met al dus verschillende persoonlijkheden die in MY City Burning hun rust, of eerder hun ‘chaos’ vinden.

We hebben hier dus te maken met de band My City Burning. De eerste mogelijkheid om jullie te zien zou afgelopen maart in de Peppel te Zeist zijn, maar helaas was ik afhankelijk die datum van een chauffeur en moest ik het optreden helaas missen. Jullie verzorgden de hoofdact die avond. Hadden jullie zelf voor de supports gezorgd die avond, en zo ja waarom hadden jullie voor die bands gekozen?

Voor deze show zijn we benaderd door onze vrienden van Divine Sins. Igor kent deze jongens vrij goed door alle shows die hij organiseert in Amsterdam. Better Left Buried zijn weer vrienden van Divine Sins en zodoende kwam deze avond eigenlijk een beetje tot stand. Al met al een erg toffe line-up dus, op een avond die uiteindelijk uitliep op een groot feest. Zeer goede tijd gehad. 

Mijn eerste echte kennismaking met jullie als band was tijdens Pro Pain in de kelder te Amersfoort. Waren jullie voor die datum nou door Pro Pain uitgekozen om te supporten, of heeft de Kelder dit gedaan?

Spit was vorig jaar met Demia al op tour geweest met die gasten en dus heeft hij het balletje opgegooid. Pro Pain zag het, ondanks de volle line-up van 4 bands, wel zitten en boekte ons daarom gelijk voor drie shows in Nederland (De kelder/Amersfoort, Lvc/Leiden en Dynamo/Eindhoven). We zijn dus eigenlijk gewoon een weekend achter de tourbus aan gereden. Super goede band, super toffe gasten, super vette ervaring. 

Voor mij was de show in ieder geval een goede kennismaking. Ik vond jullie op Pro Pain na eigenlijk zelfs de beste band van de avond, ik neem aan dat jullie na afloop van de avond veel goede en ook minder goed reacties kregen. Wat doen jullie hiermee?

We proberen na een showavond altijd zo snel mogelijk even bij elkaar te komen en door te spreken wat wel en niet goed ging. Hierbij moet je denken aan dingen variërend van “Maarten je zette dat nummer te snel in...” tot “Dat stuk in dat nummer daar werkte goed, misschien moeten we dat uitbreiden.” We zijn dus erg kritisch op onszelf en elkaar, maar verliezen aan de andere kant ook niet uit het oog waarvoor we het doen, plezier hebben (hoe lame dat misschien ook klinkt). Je kunt jezelf wel kapot analyseren op setlists, tempo’s, maatwisselingen of voor mijn part kleding en dansstapjes, maar je moet er wel plezier in blijven hebben. Wanneer je dat verliest en een optreden een ‘ding’ of een routine wordt, verlies je het publiek en misschien nog erger je ‘drive’. Iedereen in My City Burning vindt niets mooier dan op die bühne te staan en mensen uit hun plaat te zien gaan op onze muziek. We hebben gelukkig allemaal ervaring genoeg om te weten dat je daar hier en nu van moet genieten.

Ik neem aan dat jullie de laatste plaat ook naar de verschillende media hebben opgestuurd, en dus hebben jullie verscheidene beoordelingen gekregen. Kun je mij misschien vertellen wat jullie doen met die kritiek op voor jullie opvolger?

Eigenlijk is iedere recensie die is geschreven over de EP in meer of mindere mate positief geweest. De voornaamste kritiek die we dan ook hebben gehad is de kwaliteit van de opnames. Deze was op zich wel goed, maar kon beter (wat ook niet zo raar is, Ramon heeft dit allemaal in eigen hand gehouden en dus is het merendeel van de tracks, op de drums na, opgenomen in zijn slaapkamer). Dit gaan we met de full length anders doen door het opnameproces uit te besteden en drie weken een profi studio in te duiken in the middle of nowhere ergens in Duitsland.

Iets anders dat in een enkele recensies naar voren kwam was dat de nummers op de EP soms wat standaard thema’s en progressies hadden. Op zich een legitieme opmerking, aan de andere kant waren dit ook de eerste nummers die wij schreven (de opnames begonnen al 6 maanden nadat we voor het eerst bij elkaar kwamen). Nu, tweeëneenhalf jaar later hebben we dus al veel meer een eigen stijl ontwikkeld, iets dat zeker ook terug zal komen op de nieuwe plaat.

In een Mailtje schreef je ook dat jullie in het voorprogramma hebben gestaan van Machine Head in Luxemburg. De Muziek van Machine Head is toch niet direct in hetzelfde straatje als dat van My City Burning. Hoe zijn jullie daar dan nou eigenlijk precies beland?

Ik denk dat het neerkomt op ‘knowing people in the right places’. Vrienden van ons zijn weer bevriend met die gasten en kennen hen al jaren. Zij hebben ons dan ook aangedragen  onder het mom van ‘mocht je nog eens een band zoeken, deze gasten zijn ‘solid’. Vervolgens kwam Machine Head dus naar Europa voor een festivaltournee. Omdat ze echter een half jaar daarvoor tijdens Slipknot tour hun show in Luxemburg wegens ziekte moesten cancellen, hadden ze op het laatste moment nog een extra headlining show in Luxemburg ingelast. Via Roadrunner kwam vervolgens Caliban uit duitsland erbij, maar Machine Head wilde nog een opener en dus heeft Robb Flynn via zijn management met ons contact gezocht (2 dagen voor de show, haha). Zo-de-knetters, zo heb je het ene moment voor overmorgen een filmavond ingepland met je vriendin, maar sta je het volgende moment in de planning om te spelen in een zaal van 6000 man en bovendien met een band waar je al 13 jaar naar luistert. Want vergis je niet, Machine Head heeft muzikaal misschien direct inderdaad niet heel veel met ons te maken, maar het is een band die op ons allen individueel wel degelijk heel veel invloed heeft gehad. We zijn er allemaal stuk voor stuk een beetje mee opgegroeid.

En dan niet te vergeten Hatebreed, een show waar ik vanwege drukte hier bij Metalkrant helaas niet bij kon zijn. Supporten voor de grootste in jullie genre dat moet toch ongelofelijk tof zijn niet toch? Wat doet zo’n uitnodigen jullie nou eigenlijk als je ook al supports voor onder andere  bands Als Machine Head en Pro Pain verzorgen mag. Word het niet allemaal te normaal?

Nee zeker niet ‘normaal’, we spelen voor het spelen en halen uit ieder optreden wel weer iets. Ik hoop daarom dat we er nooit aan zullen ‘wennen’ en dingen voor lief gaan nemen. Shows als met Hatebreed of Machine Head zijn echter natuurlijk wel een beetje de krenten in de pap en er zijn ook wel een aantal dingen die het spelen op een groot podium überhaupt extra relaxt maken, zoals: goed eten, een degelijke kleedkamer en vooral, een goed podiumgeluid.

Los van dat, nee, het wordt niet normaal allemaal en gelukkig ook maar. We genieten van ieder optreden zolang er maar de juiste sfeer hangt. Dat optreden in de Peppel bijvoorbeeld dat eerder naar voren kwam, is 1 van mijn meest favoriete optredens met MY City Burning geweest. We speelden misschien maar voor een man of 80, maar iedereen in het publiek ging er gewoon voor en de sfeer was gewoon optimaal. Overal waar je keek stonden mensen te glimlachen, ze droegen elkaar de zaal door, circle pits, slam dancen, elkaar oprapen als iemand viel. Dat is wat ik wil, daar doe ik het voor en dat zijn de avonden die je het meeste bijblijven. Nogmaals, openen voor Machine (fucking) Head of Hatebreed is echt super en zullen we nooit vergeten, maar headlinen in een zaal voor 50, 60 of 100 man die je eigenlijk nog nooit hebben gezien, maar wel helemaal (helemaal) uit hun plaat gaan en bijna euforisch naar je toe komen na een show om je te bedanken voor de goede tijd die ze hebben gehad, sja, dat is op een bepaalde manier bijna nog specialer. Want connecties hebben en mensen kennen doen we allemaal, het is het mensen overtuigen dat het moeilijkst is. Als dat lukt, heb je iets bereikt. We zeggen altijd tegen elkaar: “ook al gaat er maar 1 gast uit zijn plaat dan hebben we in ieder geval iets goed gedaan.”

Ondanks dat jullie al met een hoop bands op tour zijn geweest zijn er vast nog wel enkele bands waar jullie graag nog een keer mee op tour willen. Welke zijn dat nu eigenlijk?

We zijn inderdaad al gelukkig genoeg geweest om met hoop goede (Nederlandse en buitenlandse) bands het podium te hebben mogen delen, er blijven echter natuurlijk altijd nog een hoop bands over. Zo zouden we qua muzikale invloeden graag willen openen voor bands als: Unearth, Terror of Walls of Jericho. Qua live ervaring though zouden Comeback Kid of This is Hell toch wel bands zijn waar we graag mee op stap zouden gaan. Deze bands gaan er gewoon voor en weten een zaal altijd weer maximaal op te zwepen. Qua ‘backstage madness’ (zoals wij dat altijd noemen) denk ik echter dat Every Time I Die een zeer goede tour-partner zou zijn. Haha, die gasten zijn, naast een rete vette band natuurlijk, echt gestoord. Ik zou daar graag een paar weken mee in een bus willen zitten, want volgens mij kun je op de verhalen die daar uit voort komen nog de rest van je leven teren. Op het gebied van all time favorites zou ik echter kiezen voor Sick Of It All. Dit is een band die muzikaal, maar ook qua overtuiging zo veel heeft bijgedragen aan de ‘scene’. Ze zijn altijd zichzelf gebleven, introduceren op tour altijd weer nieuwe bands aan hun publiek en prediken altijd dicht bij jezelf te blijven en je niet te verliezen in neppe trends of andere rand-bullshit. Dingen die jammer genoeg toch altijd weer een vervelend neveneffect zijn van iedere ondergrondse scene. Ik heb daarom niets dan respect voor deze gasten en zou heel, heel graag een keer met hen een podium willen delen.

Bij veel bands in het Hardcore genre heb ik vaak het idee dat de band weinig vernieuwing brengt ten opzichtte van hun concurrenten. Vaak bestaat de muziek uit van die echte standaard Hardcore riff, en een hoop dubbel basdrum gebruik. Bij jullie muziek hoor ik toch wel het een en ander aan vernieuwing. Kun je hier misschien iets over vertellen, hoe jullie je onderscheiden van jullie concurrenten?

Nou om te beginnen, we zijn echt niet met de zogenaamde concurrentie bezig. We maken in beginsel muziek voor onszelf en spelen wat we zelf vet vinden en dus ook  zelf naar zouden luisteren. Wanneer je je muziek gaat aanpassen aan je ‘beoogde publiek’ of concurrentie, sja, dan verlies je denk ik die authenticiteit die o zo belangrijk is voor een band. Bovendien onderschatten veel mensen vaak de meerwaarde van concurrentie op een podium. Een goede band voor ons in de line-up van een avond, zal ons allereerst drijven tot het uiterste van ons kunnen en bovendien alleen maar positief uitwerken voor de algehele sfeer van het publiek op een avond.

Wat ons muzikaal denk ik echter toch iets onderscheidt van andere bands is onze achtergrond. Zo komen ik en Igor wat meer uit de Hardcore hoek (ook de reden dat bij ons bijvoorbeeld niet ‘een hoop dubbel basdrum gebruik’ aan de orde is) maar Ramon en Spit weer juist uit de metal. Dit samensmelten van achtergronden vormt dus in wezen de basis voor ons geluid, maar ja, nogmaals: als we het niet vet vinden, gaat het uit het nummer. Het is zo simpel als dat.

Als ik het goed heb zijn jullie ook alweer bezig met de opnames van een full lenght album. Kun je misschien iets vertellen over dat album, en kan je misschien een muzikale vergelijking maken met zijn voorganger?

Ja, nogmaals qua productie zal deze plaat een stuk beter en voller gaan klinken dan de EP. De studio waar we heen gaan heeft al een hoop goede platen afgeleverd en we hebben deze gasten bovendien specifiek uitgekozen op het geluid dat ze voortbrengen. Een geluid dat goed aansluit bij de intentie die onze muziek herbergt. Nou ja, je merkt het wel haha. Qua muziek zelf zijn we denk ik wel wat harder en sneller geworden. Ik denk ook dat de nummers wat meer solide zijn. Zoals al eerder genoemd, we hebben gewoon meer een eigen stijl gecreëerd. Deze moet op dit album voor het eerst tot uiting komen.  

Met dit album in het verschiet zullen jullie ook wel weer vaak in de concertzalen en op de nodige festivals te vinden zijn. Zijn er nog interessante datums die onze lezers in hun agenda moeten zetten, en waarom juist die datums?

We zitten nu na een drukke periode even lekker in de writing mode. In september uiterlijk willen we toch wel de pre productie van de plaat afhebben en daarvoor moeten nog wel een aantal nummers worden bijgeschaafd. Verder zijn een aantal jongens op een welverdiende vakantie deze zomermaanden. Hierna staan er echter wel weer een aantal ‘feestjes’ op het programma, zoals:

6 september

Winston, Amsterdam met Death Before Dishonor (USA). Death Before Dishonor is een vreselijk goede Hardcore band die je live moet zien. Kan er verder niet zo veel meer over zeggen, gewoon komen dus.

26 september

Cilinderfest, hoofddorp. (oa Neuk!, Born from pain, Hail of bullets, Rise and Fall en Divine Sins). Jaarlijks gratis festival in hoofddorp dat ieder jaar gewoon een groot feest is met altijd een goede line-up.

Nu we het over toeren hebben Op Tour maken jullie denk ik een hoop maffe acties mee. Noem van elk bandlid nou eens de mafste actie op wat hij gedaan heeft tijdens een tour?

Ieder bandlid afzonderlijk afgaan is op zich een beetje lastig omdat de chaos die we creëren altijd een grote wisselwerking is van iedereen die in het busje zit. My City Burning heeft het geluk dat we een grote vriendenclub zijn met, naast de vier bandleden, nog een aantal jongens die er meestal bij zijn (zoals guitar tech Willem, drum tech Jasper en chauffeur/manusje van alles Rick). Als je ons bij elkaar zet in een busje, sja, dan weet je gewoon dat er gedonder van komt. De mooiste en meest beschamende foto’s en filmpjes worden een dag na een optreden over en weer gestuurd, variërend van mensen die aan het kotsen zijn, liggen te slapen in een niets verhullende houding of in een sloot zijn gevallen nadat ze daar stonden te plassen... haha, ja. Ik word een dag na een optreden dan ook altijd gebroken maar voldaan wakker met een aantal standaard lichamelijke bijwerkingen: 1 koppijn van de drank, 2 spierpijn in mijn nek van het losgaan op het podium en 3 pijn in mijn buik van het lachen.

Nu zou het ook gaaf zijn als jullie de leukste grap met onze lezers willen delen die ooit gemaakt is binnen het My City Burning kamp. Kunnen jullie die grap nog eens voor onze lezers herhalen?

O ja hoor, komt ‘ie:

“Geil zadel....!!“

(believe me, you don’t wanna know)

Nou ik denk dat We onderhand wel genoeg weten over My City Burning, of nou ja ik weet eigenlijk weinig tot niets meer te vragen. Jullie zelf hebben vast nog wel iets toe te voegen nietwaar?

Ja zeker, ik merk vaak dat in podiumprogrammering, in magazines en op fora de ogen veelal gericht zijn op het buitenland. Dit heb ik enerzijds wel, maar anderzijds eigenlijk nooit begrepen. Het lijkt soms wel alsof een buitenlandse band standaard een streepje voor en een Nederlandse band standaard een streepje tegen heeft. Dit is iets dat mij soms een beetje frustreert, omdat je als lokale liefhebber toch juist baat hebt bij een bloeiende scene? Waarom moet alles altijd maar weer lukraak worden afgekraakt totdat de ‘algemene mening’ bijdraait? Dit is dan ook iets waar een ieder aan kan bijdragen. Komt er een grote band naar Nederland; probeer er een Nederlandse band bij te zetten. Kraak je een band  af op een forum; zeg dan wat je er niet tof aan vond en hoe dat zou kunnen verbeteren. Door enkel maar te zeiken doe je niets anders dan het moraal naar beneden te halen. Je schiet er gewoon niets mee op. Ik probeer me er niets van aan te trekken, maar het werkt toch wel een beetje frustrerend. Ik heb gewoon nooit begrepen waar al die negativiteit vandaan komt, dit heeft namelijk helemaal niets te maken met de grondbeginselen van zowel de Hardcore als de Metal. Er loopt zo veel potentie rond in Nederland (ik noem allereerst een No Turning Back, All For Nothing, Magnacult of Demia, maar ook een nieuwe generatie van bands in opkomst zoals: All Heads Rise, Kudra Mata, Divine Sins, 21 Gun Salute, Noyalty, Seita, Pound, So Called Celeste), daar moet je juist trots op zijn. ‘Support your scene!!’. 

Tot slot hebben jullie vast ook nog wel een My City Burning strijdkreet voor onze lezers?

Een gevleugelde uitspraak die veel zegt over onze intentie en bij ons altijd weer terugkomt wanneer iemand bijvoorbeeld baalt van een lage publieksopkomst, stress heeft van zijn werk, geen zin heeft om te repeteren of twijfelt over een stuk in een nummer:

- Gewoon slopeh’ die handel! -

In ieder geval tot gauw op tour. In ieder geval zal ik er op 6 of 26 september bij proberen te zijn. Ik hoop al onze lezers ook! En vergeet allemaal niet even op de myspace van de band te kijken

Links:

• http://www.myspace.com/mycityburning
  
• http://www.mycityburning.com