Het is alweer de laatste dag van de Zwarte Cross. Dit jaar verliep helaas met een paar tegenvallers voor de organisatie. Het noodweer die de tenten deed omwaaien bij de opbouw en de onfortuinlijke ongeluk op de kermis op de zaterdag, geeft een wrange bijsmaak aan het feestgevoel. Van het noodweer hebben we gelukkig niks gemerkt en de organisatie heeft er goed aan gedaan om te besluiten het festival door te laten gaan na het ongeval op de zaterdag.

Metalkrant wenst de nabestaanden van de overleden man nog veel sterkte toe in deze moeilijke tijden.

Nu op zondagochtend, word ik wakker met een flinke kater en dit is best knap zonder een druppel alcohol gedronken te hebben. Ik besluit om mijn dag te beginnen bij de stuntweide.

Eerst neem ik nog even een kijkje op de theaterweide. Daar kom ik terecht bij “Bingo met tante Rikie“. De nummertjes worden hier wel op een heel aparte wijze getrokken. Een vrijwilliger uit het publiek mag plaats nemen in een grote bal.

Vervolgens gaan de bingoballen erbij en word de man alle kanten opgerold. Dizzy as hell, wordt hij dan gevraagd om een balletje aan te reiken. Tante Rikie meld dan vervolgens het nummertje door de microfoon. Met barstende koppijn is dit alles toch wel weer leuk vermaak op de vroege zondag.

Ik vervolg snel mijn weg naar de Stuntweide. Dit jaar staat hier de Crossers van de Masters of Dirt Show. Het is even wachten op de ambulance voordat de show ook daadwerkelijk mag beginnen. De ene na de andere fabuleuze stunt wordt aan het gewillige publiek getoond. Backflip , no hands, no hands and no feet zijn toch allemaal erg gave stunts om te zien.

De maniakken op motoren leggen toch steeds een afstand van 23 meter af tussen de schansen.

Al deze stunts worden na zo 45 minuten afgesloten met een stukje oorverdovend vuurwerk!

Na goed wakker geknald zijn bij de stuntshow is het weer tijd voor de metalweide. My Favourite Scar is een hot item geworden binnen de metalscene. De jonge dames zijn in grote getallen te vinden vooraan het podium.

Onze fotograaf wordt na aanzien van wat er op het podium staat ook spontaan wakker. Met blijkbaar “mooie looks” redt je het bij mij niet. Het draait me maar om 1 ding en dat is goede muziek met een leuke show. De mannen van Favourite Scar stellen hier niet in teleur. De frontman beschikt over een goede strot en weet goed met de jongedames vooraan om te gaan.

Het is me hier en daar iets te zoetsappig, maar voor een opener op een festivaldag is het toch zeker te pruimen!

Nu is het weer even tijd om een stuk te wandelen richting het hoofdpodium. Australië nieuwste metalsensatie Airbourne is eindelijk gestrikt door de Zwarte Cross.

Al een paar jaar probeert de organisatie deze band op het programma te krijgen. En dat is niet zonder reden. De mannen van Airbourne zetten hier een daverend concert neer. De weide is goed vol en enthousiast wordt er uit het dak gegaan op de klanken van Airbourne.

Natuurlijk word er weer over de speakers geklommen door meerdere bandleden. Airbourne laat hier pure Rock n Roll zien.!

Na Airbourne is het weer terugsjouwen naar de metalweide.

Converge gaat namelijk zo beginnen. Converge kende ik nog niet, maar de band weet me hier te verrassen met een aangenaam potje onvervalste hardcore. Heerlijk wordt erover het podium heen geraasd. De strot is geweldig en aan energie geen gebrek bij deze band.

Helaas is het voor het podium vrijwel geen hond te bekennen. Dit is erg jammer, want het fanatisme op het podium had gewoon beloond moeten worden met een enorme pit!

Na afloop van Converge loopt het wel snel vol in de metalweide. Voor het eerst dit weekend krijg ik het idee dat de Metalweide volledig gevuld is.

Er vallen zelfs nog wat mensen flauw met deze drukte en de felle zon op de kop brandend. Ik kijk in mijn programmaboekje om te zien wat er ook al weer komt. Ah het is alweer tijd voor de laatste metalact. Papa Roach komt de boel afsluiten op de Metalweide. Nu is Papa Roach nou niet echt een band die mij kan bekoren.

Eerlijk gezegd op het pophitje "Last Resort" heb ik eigenlijk nooit meer iets noemenswaardig van ze vernomen. Papa Roach zet hier een set neer die me niet anders doet laten denken over hun muziek. Wel moet ik toegeven dat ze er een echte show van proberen te maken.

De frontman is zelfs nog een keertje bij de hekken vooraan te vinden bij een enthousiaste fan met bordje “Please put out your pants“. Als de zanger terugkeert op podium komt gaat de riem los. Ik denk neeeeeeeeeeeeee, en gelukkig de oogschade word beperkt en hij laat zijn broek aan. Op een gegeven moment hoor ik dan de klanken van The Last Resort voorbij komen en is het  metalgebeuren op het  festival voorbij.

Op de zwarte cross komt nog  Jovink op het hoofdpodium geheel in traditie het festival afsluiten. Ik vindt het na 4 dagen feesten wel welletjes. En bij de klanken van Jovink verdwijnt mijn tent weer in de auto. Hierbij nog dank aan de Feestfabriek voor 4 dagen feest en tot volgend jaar !