Metalkrant: De online krant voor heel headbangend en moshend Metalland!

Interviews

Interview met Rob Oswald van Karma to Burn

In 2001 verscheen ‘Almost Heathen’, zoals zou blijken de laatste CD van Karma to Burn. Het jaar daarna vertrok bassist Rich Mullins met slaande deuren en werd het stil. Na een gat van negen jaar is daar dan toch een opvolger, ‘Appalachian Incantation’. Voorafgaand aan de release van de plaat ging de band al uitgebreid op toernee, met als startpunt het Download festival in 2009. Tijd om drummer Rob Oswald eens aan de tand te voelen.

Ik was bij jullie zo goed als uitverkochte show in juni 2009 in de 013. De reacties van het publiek waren nogal uitzinnig en aan Rich's gezicht te zijn was dat ook voor jullie een verrassing. Waren de reacties op jullie terugkeer overal zo?
De reacties zijn overwegend positief, overal waar we zijn geweest. We zijn met weinig verwachtingen begonnen, maar we zijn aangenaam verrast. De mensen lijken het leuk te vinden en dus genieten wij er ook van.

Gedurende jullie afwezigheid is Karma to Burn redelijk legendarisch geworden. Waren jullie je daar bewust van? En heeft dat effect gehad op het opnemen van Appalachian Incantation?
Ik had wel verwacht dat er wat mensen zouden zijn die ons gemist hebben maar ik kan niet zeggen dat ik me bewust was van dat “legende ding”. Het voelt ook raar om dat te zeggen. Wat wij doen is niets monumentaals, voor mij niet in ieder geval. Het is gewoon voor de lol en uit de noodzaak om niet gek te worden. Ik vind het geweldig dat onze muziek mensen raakt. Tijdens onze shows bouwen we een sterke band op met het publiek en dat is voor mij altijd het belangrijkst geweest. Toen we begonnen aan ‘Appalachian Incantation’ vonden we het vooral belangrijk om het Karma to Burn te laten zijn, om het eerlijk te laten zijn. Ik denk dat ons dat gelukt is. Hoewel we ons dat niet gerealiseerd hebben heeft dat wel zijn effect gehad op de opnames.

Hoe is de reunie eigenlijk tot stand gekomen?
Ik ben een tijdje ingevallen op drums in Year Long Disaster (K2B bassist Rich Mullins speelt ook in YLD, HD) toen hun drummer even niet beschikbaar was. Ik had daar veel plezier in en heb toen Rich gepolst of we niet wat Karma to Burn shows konden doen. Ik heb het altijd jammer gevonden dat Karma to Burn zo abrupt en zo vroeg gestopt is. Vooral omdat de problemen die we hadden eigenlijk alleen maar veroorzaakt werden door drugsverslavingen. Toen ik mijn eigen drugsprobleem de baas was leek het vroegtijdig verscheiden van Karma to Burn alleen maar een nog grotere tragedie. Ik heb Will (Mecum, gitarist, HD) er van weten te overtuigen met Rich te gaan praten, al was het maar om het verleden achter zich te kunnen laten. Na dat gesprek waren ze er aan toe om het weer eens te proberen. We hebben allemaal een persoonlijke groei doorgemaakt sinds 2002 en ik denk dat we ons realiseerden dat we als band nog wel het een en ander te melden hebben. Ik ben trots en blij dat we het verleden achter ons hebben kunnen laten en dat we ons nu weer kunnen richten op de toekomst van Karma to Burn. En tot dusver is het geweldig!

Jullie hebben een video opgenomen voor “Waiting on the Western World”, een van de twee nieuwe vocale tracks. Betekent dat dat jullie officieel een kwartet gaan worden?
In zijn antwoord maakt Oswald er nogal een punt van dat de beslissing om een zanger in de arm te nemen een beslissing van de band was en niet van de platenmaatschappij, zoals dat met de eerste plaat het geval was.

Ik geloof niet dat we ons daarop aan het voorbereiden zijn, we staan alleen wat meer open voor ELKAARS ideeën, als leden van de band. Het was een idee van Rich om een samenwerking met Daniel (Davies, zoon van Dave Davies van The Kinks, HD) van Year Long Disaster te proberen. Ik zou het nogal stom vinden om instrumenten die beschikbaar zijn niet te gebruiken. En Daniel was beschikbaar. Hij is een geweldige zanger en gitarist en een geweldige vent om in de buurt te hebben. We hebben een nummer met hem geschreven en dat is goed gelukt. We hebben hem een paar keer op het podium gehad en dat was geweldig.

Op de reunie DVD staan een paar nummers die opgenomen zijn op het Dynamo festival in Eindhoven in 1997. Mijn geheugen heeft me een beetje in de steek gelaten sinds die tijd, wat kun jij je er nog van herinneren?
Mijn geheugen is al niet veel beter. We zijn wel John Garcia weer tegen het lijf gelopen op het afgelopen Roadburn festival in Tilburg (Garcia heeft een blauwe maandag bij K2B gezongen. Hij speelde op Dynamo 1997 met zijn eigen band Slo Burn, HD). We hebben het gehad over een mogelijke samenwerking in de toekomst.

De meeste nummers die jullie schrijven hebben geen titels, toch hebben alle platen dat wel, hoe zit dat?
Nou, als we aan het schrijven zijn nummeren we gewoon alle liedjes in de volgorde waarin ze zijn geschreven. Ik denk dat we zo blij zijn als dat achter de rug is dat we dat vieren met een titel voor de plaat. Tot zover is het altijd een tikje tegen de hoed geweest voor ons thuisland, West Virginia. En het heeft altijd goed gewerkt dus waarom zouden we dat veranderen?

Even iets minder serieus: hoe ver kan Rich zijn voeten uit elkaar zetten?
Een heel eind! Als hij niet speelt niet, maar daar is hij op aan het oefenen.