Zwarte Cross Zaterdag

Deze dag begin ik met een stuk van de Crossbaan te gaan bekijken. Het is tijd voor de Calimero-race. De deelnemertjes aan deze race zijn tussen de 4 en de 9 jaar.

Geweldig om te zien hoe tijdens deze race meerdere malen de jongste van het stel omhoog geduwd moet worden. De omroepers staan ze vol enthousiasme aan te moedigen en verslag te doen van de race. Af en toe schieten ze ook nog een T-shirt het publiek in.

Als ik terugkom van de Crossbaan haast ik me richting de metalweide. Revamp al bezig met hun set. De nieuwe band met voormalig After Forever zangeres Floor staan tegenwoordig overal.

Dit is sinds hun korte bestaan al de derde keer dat ik ze in concert zie. Ondanks dat je er dus mee dood gegooid word is het toch geen onaardige show om naar te kijken. Floor ziet er natuurlijk weer lekker uit in haar stoeipakje en haar stem mag er ook zijn.

Het publiek is nog niet echt wakker van gisteren. Je merkt aan de mensen dat het nog iets te vroeg voor metal is. Op een paar fanatiekelingen vooraan in de pit, verloopt de show lekker rustig.

Ik wou na Revamp nog even snel naar de stuntweide gaan om daar de Monsters of Dirt show te gaan bekijken. Door de te harde wind wordt deze voorstelling afgelast. Hierdoor kan ik Sonic Syndycate gaan aanschouwen. Damn wat heb ik een geluk dat het zo hard waait!.

Wat een formatie staat er hier op het podium. De heren en dame van Sonic Syndicate vliegen over het podium. Geen moment staan ze stil. Het geluid staat goed afgesteld en eindelijk begint het publiek wakker te worden.

De dubbele vocalen zijn echt een meerwaarde van de sound van Syndicate. Ook het samenspel tussen de twee vocalisten is leuk om naar te kijken. De metalweide is nu eindelijk ook op zaterdag los gegaan.

Na Sonic Syndicate besluit ik ook maar eens een kijkje te nemen bij het hoofdpodium van de Zwarte Cross.

K’s Choice zet daar een optreden neer en ik ben benieuwd of ik ze stiekem nog steeds een goede band vind. Tja, het publiek slikt het allemaal als zoete koek wat er op het hoofdpodium gebeurt.

Ik moet af en toe denken aan het nummer “klapvee”van de Heideroosjes. Sarah Bettens is duidelijk de leidster van de band. Het zijn toch haar vocalen wat K’s Choice net dat ietsjes meerwaarde geeft en ze net uit de regio van “13 in een dozijn optredens“ haalt.

Natuurlijk wordt er weer hevig mee gekreund met "Not An Addict" door de leuke dames uit het publiek.

Na K’s Choice is het tijd voor een Joppieburger en een frietje. Al genietend van dit vaste voedsel loop ik weer richting metalweide om naar Devil Driver te kijken.

Devil Driver is goed op dreef. Wat een energie spat er zowel van publiek als band af. Devil Driver gaat vol gas en raast door hun set heen.

Devil Driver staan bekend om de circle pits die altijd wel te vinden zijn voor podium. Het duurt hier ook niet al te lang voor het langharig tuig ook hier weer rondjes aan het rennen zijn. De band laat niks vernieuwend zien, maar dat maakt geen donder uit. Gewoon rondjes rennen en genieten van die hap pure metal.

Na Devil Driver komt de band waar ik eigenlijk al het hele weekend op zit te wachten. Paradise Lost is aan de beurt om zijn kunsten te vertonen op het podium.

Helaas maakt Paradise Lost het hier niet waar, wat ik ervan verwachtte. Ze staan deze dag wel erg stil en er is ook weinig interactie met het publiek. Het woord routineklus komt al snel op in mijn hoofd.

Toch moet ik zeggen dat de muziek wel heerlijk is om naar te luisteren. Volgende keer iets meer bezieling graag.

Uiteraard zal de felle zon die recht in de gezichten van de bandleden schijnt ook wel iets met dit ietwat lusteloze concert te maken hebben.

Nu is het tijd voor de zwaargewichten van de metal:  Jon Oliva’s Pain.

Op Graspop vond ik het concert wel ok. Maar hier op Zwarte Cross slaat het concert veel beter aan. Jon Oliva ook bekend van Savatage, is vandaag erg goed bij stem.

De Savatage klassiekers die naast de nummers van JOP worden gezet, komen extra goed uit de verf. Vooral “Change” is heerlijk om voorbij te horen komen en mee te schreeuwen. Uiteraard doet JOP ook weer  een tribute voor de onlangs overleden metalgod Dio, door een uitstekende versie van "Rainbow in the Dark" te spelen. Jon weet het publiek hier theatraal te bespelen Vol emotie bespeeld hij de piano, en andere momenten staat hij met zijn hoge hoed op de metalweide te bekijken met zijn intense blik.

Het concert slaat goed aan bij publiek. JOP zet hier toch wel 1 van de betere concerten neer van de Zwarte Cross.

Na JOP is het alweer tijd voor de op 1 na laatste band van de zaterdag. Niemand minder dan Meshuggah komt ons trakteren op een vuige pot metal. De mannen zetten hier een ongelooflijke lompe harde brute set neer.

Ik zelf ben geen groot Meshuggah fan, maar aan de reacties van het publiek te zien valt het optreden erg in smaak. Ik kies ervoor om vroegtijdig even het terrein te verlaten om wat te eten.

Kamelot is de laatste band van vanavond.

Het concert begint ietwat vreemd. Kamelot komt op zonder zanger, terwijl je hem toch hoort zingen. Wat blijkt; mijnheer heeft nieuwe oordoppen en hoorde niet dat de band al begon te spelen en moest dus al rennend en zingend het podium op. Wie wel eens eerder een concert van Kamelot heeft gezien, weet dat deze heren en dames er een toffe show van maken. Ditmaal is het niet anders. De voorste rij wordt weer bijna gebarbecued door de vele pyro’s onstage.

Geweldig weet Kamelot hier het publiek te bespelen. De zang begint wel wat laag in de mix, maar gaandeweg de show wordt dit opgelost.

Kamelot stelt hier het publiek zeer tevreden met goed geluid en een schitterende show.  Kamelot laat zien een waardige afsluiter van deze zaterdag van de Zwarte Cross te zijn.