Na de verplaatsing van Aerosmith naar de Gelredome scheelt het mij een aardig stuk rijden om deze oude rockers te gaan zien. Het is behoorlijk aan de warme kant, maar gelukkig is de dranktent vlug gevonden. Vanavond zijn er twee acts te bewonderen voordat Steven met zijn mannen het podium mogen beklimmen.

Sleez Beeze

Het begint al lekker vroeg in de avond met de act Sleez Beeze. Dat het vroeg begint, zorgt er wel voor dat er nog niet veel mensen aanwezig zijn in de Gelredome XS. Dit doet het voorprogramma niet bij de pakken neerzetten. Vol enthousiasme werken deze mannen een heerlijke set glamrock af. Het Publiek wat aanwezig is, geniet zichtbaar en Sleeze Beeze laat zien een waardig vervanger te zijn voor de opening act Steel Panther, die helaas heeft afgezegd voor deze avond.

Stone Temple Pilots

Dan zijn de Stone Temple Pilots aan de beurt. Dit is een band die me doet terugdenken aan mijn tienerjaren. Helaas spat deze mooie terugblik al snel als een zeepbel uit elkaar. Scott Weiland is duidelijk niet in vorm vanavond. Meerdere malen zwalkt hij over het podium en als hij het publiek toespreekt hoor je helaas ook zijn dubbele tong. De set verloopt stroef en helaas hoor je de drummer ook iets te vaak duidelijk de mist ingaan. Pas tegen het einde van het concert komen de mannen op dreef en begin ik plezier te krijgen in het concert. Wat mij betreft waren de Stone Temple Pilots beter een mooie herinnering gebleven dan dit te mogen ervaren.

Aerosmith

Nu is het eindelijk tijd voor de oude rotten in het vak, Aerosmith. De nadruk valt helaas wel een beetje op oud vanavond. Zolang ik me al kan herinneren ben ik al fanatiek volger van deze band. Helaas kun je vanavond toch wel met vlagen merken dat de heren op leeftijd beginnen te raken. Was het een slecht concert dan? Nee! Absoluut niet, sommige stukken, vooral de ballades waren gewoonweg fucking briljant en bezorgden me zelfs sommige momenten het welbekende kippenvel. Waar ik me helaas wel aan stoorde is dat de band vooral draait om Tyler en Perry en ik krijg soms het idee dat de rest ervoor spek en bonen bijstaan. Perry is wel lekker op dreef en natuurlijk de slidegitaar, double-neck en het spelen met de stemvork zijn gaaf om te zien. Tyler blijft de oerkracht van de band. Met de energie waar hij mee over het podium raast zal menig dertiger in het publiek jaloers wezen. Tevens is Tyler ook goed bij stem vanavond. Hier en daar een vals nootje, of redt hij een hoge uithaal niet. Maar het is en blijft Rock n Roll op zijn best. Helaas moet ik wel bespeuren dat het geluid zo gepolijst is dat klassiekers zoals “Mama Kin” en “Back in the Saddle” niet echt met de power die de songs hebben ten horen wordt gebracht. Al met al is het een zeer goed te pruimen concert, maar of je hiervoor 70 Euro moest ophoesten betwijfel ik ten zeerste….